شاید مهمترین دستاورد مفید این باشد که پرسشی را برای همیشه در دل سنت شیعی تثبیت کرد: اگر امام غایب است، چگونه میتوان جامعه را عادلانه اداره کرد؟ این پرسش نه تاریخی است و نه تکراری؛ همچنان قلبِ سیاست دینی معاصر را تشکیل میدهد. و شاید همین دلیل کافی باشد که در روز بزرگداشتش، بهجای تجلیل صرف، اندیشهٔ او را دوباره بخوانیم؛ نه برای گذشته، بلکه برای آنچه هنوز در راه است.